AeroPlan
Co się zmieniło w kolejnych wersjach — językiem pilota, nie changelogiem z repo.
Poprawka filtrowania stref. Strefa, której rezerwacje schodzą do ziemi tylko przez część doby, potrafiła zapalić się przy ustawieniu suwaków, przy którym żadna pojedyncza rezerwacja nie obowiązywała. Teraz czas i wysokość liczą się z tej samej rezerwacji, a wpis z nieczytelną datą jest traktowany zachowawczo — nie może schować strefy przed pilotem.
Karta lotniska znów pokazuje NOTAM-y — z nowego, oficjalnego źródła danych FAA, aktualizowanego całą dobę. Widzisz tylko to, co obowiązuje: wygasłe NOTAM-y i komunikaty odwołujące nie zaśmiecają już listy, a zawartość karty jest zgodna z zakładką NOTAM co do jednego wpisu. Daty obowiązywania parsują się we wszystkich formatach, w jakich przychodzą.
Na liście lotnisk i na liście stacji paliw każdy wiersz ma teraz pinezkę. Stuknięcie zamyka listę i najeżdża mapą prosto na wybrany punkt.
Lista lotnisk w wyborze celu Direct jest posortowana alfabetycznie po nazwie. Wcześniej kolejność była przypadkowa.
Ekran źródeł danych z wyraźnym ostrzeżeniem: informacja, że produkt nie jest przeznaczony do użytku operacyjnego, jest teraz czerwona i nie do przeoczenia.
W trybie lotu strefa, która zacznie obowiązywać w ciągu najbliższych 30 minut, traci kolor i schodzi do czerni i bieli. Kolor mówi teraz „czy strefa już działa”, a przygaszenie — „jak mocno Cię dotyczy”. Po dwukrotnym stuknięciu karta strefy odlicza czas do aktywacji zamiast pokazywać daty. Mapa odświeża wygląd stref co kilka minut, więc okno 30 minut nie starzeje się między jednym a drugim spojrzeniem.
Poza godzinami sam obrys, w ciągu 30 minut przed otwarciem przygaszone wypełnienie, po otwarciu pełny kolor. Wygląd ATZ reaguje też wreszcie na suwak przezroczystości wypełnienia, tak jak pozostałe strefy.
Zakładka „Paliwo” otwiera listę wszystkich stacji zamiast menu z filtrami. Szukasz po kodzie lotniska, nazwie, dostawcy albo rodzaju paliwa. Dostawca dodany w bazie pojawia się od razu, bez aktualizacji aplikacji.
Punkt na odcinku wstawia się po przytrzymaniu palca, a nie pojedynczym stuknięciem — koniec z przypadkowymi punktami przy przewijaniu mapy. Kasowanie całej trasy prosi o potwierdzenie, a wiersz trasy pokazuje jej łączną długość w milach morskich.
Serwis pogodowy przestał przyjmować jeden z parametrów zapytania, przez co aktualne METAR-y nie docierały do aplikacji. Zapytanie zostało poprawione — depesze wracają na swoje miejsce w karcie lotniska.
Pionowy przekrój wzdłuż całej trasy: ukształtowanie terenu, strefy, przez które przechodzi linia lotu, oraz ich wysokości. Dwie linie odniesienia porządkują obraz — 500 ft nad terenem i MSA. Podwójne stuknięcie otwiera kartę stref na danym odcinku, a w trybie lotu na profilu widać bieżącą pozycję samolotu.
Wpisanie „EPWA”, „TSA” czy „CTR” pokazuje listę podpowiedzi i podświetla trafienia na mapie. Na czas wyszukiwania reszta mapy schodzi do szarości — w kolorze zostaje tylko to, czego nie można stracić z oczu: trasa, SIGMET-y i pozycja własna. Strefa ukryta filtrami nie znika bez śladu.
Punkty i całe odcinki przeciąga się bezpośrednio na mapie. Stuknięcie w odcinek pokazuje jego kurs i odległość, a strzałki wzdłuż linii wskazują kierunek lotu. Kursy liczone są magnetycznie, według modelu deklinacji WMM 2025.
Zaplanowaną trasę można udostępnić jak zwykły odnośnik — SMS-em, mailem, w komunikatorze. Odbiorca stuka w link, aplikacja otwiera się prosto na tej trasie i kadruje na niej mapę. Bez eksportu i bez plików.
Dane terenu można pobrać na urządzenie w paczkach — profil elewacji trasy działa wtedy również bez zasięgu. Doszedł też symulator, który pozwala przelecieć zaplanowaną trasę bez odrywania się od ziemi.